زرد، نارنجی، مشکی، آبی، سبز و قرمز، تمام این رنگ‌ها را روی شکاف حافظه‌ی مادربوردهای مختلف دیده‌ایم و می‌خواهیم بپرسیم
که معنی این رنگ‌های متنوع چیست؟ آیا مهم است که رم را در کدام شکاف‌ها بگذاریم؟
در ادامه‌ی مطلب، معنی رنگ‌های مختلف را بررسی کرده و به این سوالات پاسخ می‌دهیم.

این که رم در کدام شکاف قرار بگیرد موضوع مهمی است و قرار دادن اشتباه حتی ممکن است به صفحه‌ی آبی مرگ ویندوز منتهی شود.
لذا هنگام ارتقای سخت‌افزار و افزایش مقدار رم سیستم باید به رنگ شکاف‌ها و صد البته تنظیمات بایاس توجه کرد.
رنگ‌های مختلف برای مشخص نمودن شکاف‌هایی استفاده می‌شوند که حالت دو کاناله را ایجاد می‌کند.
در ابتدا مفهوم حالت دو کاناله را توضیح می‌دهیم.

معنی حالت Dual Channel یا دو کاناله و تفاوت آن با DDR
منظور از حالت دو کاناله یا Dual Channel این است که دو رم از یک نوع و با سرعت باس برابر به موازات هم فعالیت کنند
و در نتیجه عملکرد نسبت به حالت معمولی افزایش یابد.

فعالیت به صورت موازی به این معنی است که کنترلر حافظه قادر به استفاده از 2 کانال 64 بیتی برای تبادل داده با 2 رم باشد.
مفهوم دیگری که غالباً با اصطلاح دوآل چنل اشتباه گرفته می‌شود، رم‌های DDR است. DDR یا Double Date Rate به این معنی است
که کنترلر حافظه در یک سیکل کلاک رم، 2 بار به آن دسترسی دارد. اما در حالت 2 کاناله، هر تعداد دسترسی که وجود داشته باشد،
با پهنای باس و در نتیجه پهنای باند 2 برابر است.

یک نکته‌ی مهم در مورد ارقامی که روی بسته‌بندی و در صفحه‌ی مشخصات رم نوشته می‌شود این است
که رم‌های DDR، DDR2 و DDR3 امروزی، با سرعت نوشته شده کار نمی‌کنند، مفهوم سرعت نوشته شده، تعداد دسترسی در ثانیه است.
به عنوان مثال یک رم DDR3 با سرعت 1333 مگاهرتز که با عنوان DDR3-1333 شناخته می‌شود، در عمل با سرعت 666 مگاهرتز کار می‌کند
ولیکن در هر سیکل کلاک همان‌طور که گفتیم، 2 بار دسترسی داشته و سرعت دسترسی که 1333مگاهرتز است،
روی بسته‌بندی نوشته می‌شود.

به عنوان مثال در مورد یک رم DDR با سرعت کلاک 200 مگاهرتز، در هر ثانیه 2 برابر 400 میلیون بار دسترسی به رم‌ها اتفاق می‌افتد.
هر دسترسی در حالت تک کاناله به صورت 64 بیتی و در حالت 2 کاناله به صورت 128 بیتی است. لذا در حالت دو کاناله، پهنای باند دو برابر است.

حالت 3 کاناله و 4 کاناله هم پهنای باند بالاتری را امکان‌پذیر می‌کنند. گرچه در بیشتر موارد اثر فعال کردن حالت 2 کاناله بسیار کم است
و در تست‌ها به کمتر از 5 درصد محدود می‌شود ولیکن در خرید رم توصیه می‌شود
که استفاده از 2 رم مشابه را برای استفاده به فعال کردن حالت دو کاناله در نظر بگیرید.

شرایط استفاده از حالت دو کاناله و رنگ شکاف‌ها
توجه کنید که برای استفاده از حالت دو کاناله بهتر است هر دو رم کاملاً یکسان باشند ولیکن اگر سرعت و ظرفیت دو رم یکسان نباشد
هم بسته به مادربورد امکان فعال کردن حالت دو کاناله وجود دارد. به عنوان مثال می‌توان دو رم DDR3 با ظرفیت‌های 2 و 4 گیگابایت و سرعت باس 1066
و 1333 مگاهرتز را به صورت دو کاناله استفاده کرد به شرطی که مادربورد یا به طور دقیق‌تر کنترلر حافظه پشتیبانی لازم را به عمل آورد.
نکته‌ی دیگر این است که اگر دو رم سرعت باس یکسان نداشته باشند، در حالت دو کاناله هر دو با پایین‌ترین سرعت باس کار می‌کنند.
به عبارت دیگر در مثال ذکر شده، سرعت حالت دو کاناله 1066 مگاهرتز است.

در مجموع به شدت توصیه می‌شود که رم‌ها کاملاً یکسان و از یک برند باشند تا هیچ مشکلی پیش نیاید.

به هر حال اگر رم‌های شما قابل استفاده به صورت دو کاناله باشند، برای فعال کردن این ویژگی می‌بایست آنها را در شکاف‌های هم‌رنگ
مادربورد قرار دهید. وقتی یک دسته از شکاف‌های هم‌رنگ پر شد، نوبت به دسته‌ی دیگر می‌رسد.

مادربوردهای قدیمی‌تر رنگ‌بندی استانداردی برای مشخص کردن شکاف‌هایی که قادر به فعالیت به صورت دو کاناله هستند، نداشتند
و لذا در نصب رم، کاربران با مشکلاتی مواجه می‌شدند. امروزه در صنعت مادربورد استفاده از رنگ‌های مختلف کاملاً متداول شده و برای استفاده از حالت
دوآل چنل یا دو کاناله، تنها باید به رنگ‌بندی شکاف‌ها دقت کرد.

یک توصیه‎ی دیگر
اگر مادربورد شما هم مثل بسیاری از مادربوردهای امروزی چندین شکاف برای قرار دادن رم دارد، بهتر است رم را در محلی قرار دهید
که از منابع تولید گرما یعنی CPU و کارت گرافیک دورتر باشد و همچنین گردش هوای بهتری داشته باشد.

در بلند مدت هوای گرمای که فن پردازنده‎ی اصلی به رم سیستم شما منتقل می‎کند، استهلاک آن را بیشتر کرده و رم زودتر آسیب می‎بیند.

اگر گرمای پردازنده و محل قرارگیری رم به گونه‎ای است که بسیار داغ می‎شود، بهتر است برای خنک‎کاری رم از فن‎های مخصوص آن استفاده کنید.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 113 نظرات: 0
لپ‌تاپ‌ها برای بسیاری از ما راه همیشگی اتصال به اینترنت هستند. آنها را برای کار و بازی هم استفاده می‌کنیم‌ ولی چنانچه شما هم مثل خیلی‌های دیگر سر کار یا در خانه لپ‌تاپ‌تان را پیوسته در حالت شارژ نگه می‌دارید، بهتر است دست از این کار بردارید.]

به گزارش پاتوق پلاس به نقل از باشگاه خبرنگاران ، عمر باتری‌های لیتیوم- پلیمر بر اساس چرخه‌های شارژ تعیین می‌شود. هر چرخه برابر با شارژ از ۰ تا ۱۰۰ درصد است‌ بنابراین اگر دو بار دستگاه تان را از ۵۰ تا صددرصد، یا یک بار از ۳۰ تا ۱۰۰ و مرتبه دوم از ۷۰ تا ۱۰۰ شارژ کنید، یک چرخه را پشت سر گذاشته‌اید. اما اگر می‌خواهید عمر باتری (تعداد چرخه‌ها) افزایش یابد همیشه باید بلافاصله بعد از رسیدن به درجه صددرصد شارژ، آن را از برق بکشید.

مدیر عامل Cadex Electronics، ایسیدور باخمن می‌گوید: وضع ایده‌آل شارژ برای باتری این است که شما آن را تا ۸۰ درصد شارژ کنید و سپس وقتی به ۴۰ درصد رسید‌ دوباره آن را به شارژ بزنید تا به ۸۰ درصد برسد و همیشه سعی کنید سطح شارژ در همین محدوده بماند.با این روش عمر باتری (یعنی تعداد چرخه‌ها) افزایش می‌یابد، گاهی حتی تا چهار برابر حالتی که آن را همیشه به شارژ متصل نگه دارید.

اما چرا این طور است؟هر سلول یک باتری لیتیوم- پلیمر تا سطح ولتاژی مشخص شارژ می‌شود. هر چه درصد شارژ بالاتر، سطح ولتاژ هم بالاتر. پس وقتی یک باتری با ولتاژ بالاتری شارژ شود، میزان فشاری که به سلول‌های آن وارد می‌شود نیز بالاتر خواهد بود و همین فشار است که باعث می‌شود تعداد چرخه‌های شارژ کمتر شود.برای مثال یک باتری که همیشه تا صددرصد شارژ می‌شود عمری برابر با ۳۰۰ تا ۵۰۰ چرخه خواهد داشت ولی همان باتری در صورت شارژ تا۷۰ درصد دارای عمری معادل ۱۲۰۰ تا ۲۰۰۰ چرخه شارژ می‌شود.

یک عامل بسیار مهم دیگر در عمر باتری، میزان گرماست. کایل وینز از سایت مشهورiFixit می‌گوید: ‌اگر گرمای زیادی به باتری وارد شود، عمرش آنقدری که امیدوار هستید بلند نخواهد بود‌ بنابراین ترجیحا همیشه از لپ‌تاپ روی سطوح صاف مثل میز یا هیت‌سینک استفاده کنید و کمتر آن را روی پا یا سطوحی که امکان تبادل راحت گرما را نمی‌دهند، بگذارید.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 108 نظرات: 0
بیل گیتس در مصاحبه این هفته خود درباره کلید ترکیبی “کنترل+آلت+دیلیت” لب به انتقاد گشود

و در برابر این سوال که ایده این کلید ترکیبی از کجا آمد،

آی بی ام را بدلیل جایگزین نکردن کیبورد مناسب با یک کلید مورد انتقاد قرار داد.

برای کاربران سازمانهای بزرگ و انترپرایز، کلید ”کنترل+آلت+دیلیت” ویژگی امنیتی به شمار می رفت

و مایکروسافت این استدلال را می آورد که نرم افزارهای مظنون می توانند با قرار گرفتن در باکس نام کاربری و پسورد،

جلوی حملات و نرم افزارهای مخرب را بگیرد.

به گفته بیل گیتس، در اصل قرار بود یک دگمه برای ان تعبیه گردد

اما دیوید برادلی طراح پی سی در آی بی ام این ایده را نپذیرفت و کلید ترکیبی را برای فریب زدن کاربر مخرب، تعریف کرد.

نکته دیگری که دیوید در نظر داشت زدن یک کلید ویژه برای توسعه دهندگان (developer) تا اگر کامپیوترشان مشکلی داشت

با کنترل+آلت+دیلیت بتوانند سیستم را ریست کنند.

سپس مایکروسافت این کلید ترکیبی را برای باز کردن تسک منیجر task manager در ویندوز ۳٫۱ راه اندازی کرد.

اگر چه بعدها آی بی ام روی انی موضوع پافشاری نکرد، اما سایر سازندگان به این کلید ترکیبی ادامه دادند.

حالا بعد از سالها مایکروسافت در ویندوز ۸ به صورت عادی ویژگی “secure logon” را غیر فعال کرده است

اما راهبر سیستم می تواند ان را فعال سازد و حالا در تبلت جدید سرفیس پرو ۲ این فرایند امنیتی ساده تر از قبل شده است.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 112 نظرات: 0
اسپلیتر چیست ؟
کلمه Split به معنی دونیم کردن هست که معمولا هم تقسیم به اعداد زوج رو با split بیان میکنن . Splitter هم همونطور که از اسمش معلومه وظیفه تقسیم کردن یا جدا کردن رو داره . اما جدا کردن چی ؟ جدا کردن سیگنال خط تلفن اصلی به یک سیگنال تلفن و یک سیگنال ADSL . اسپلیتر یک دستگاه کوچک معمولا سفید رنگیه که کلا ۳ تا پورت داره . ۱ پورت ورودی و دو تا پورت خروجی . هدف از آفرینش اسپلیتر این بوده که مردم بدون دغدغه به اینترنت وصل شن و البته بدون دغدغه با تلفن صحبت کنن . همونطور که می دونید و شاید هم ندونید ، سرویس ADSL روی همون خط تلفنی که باهاش مکالمه تلفنی دارید سوار میشه و برای ADSL یه خط مجزا در نظر نمی گیرن ، از اونجایی که سیگنال ADSL ( دیجیتال ) و سیگنال تلفن ( آنالوگ ) هیچ ربطی به هم ندارن تو کار همدیگه دخالت می کنن و به اصطلاح کانفیلیکت یا تداخل بوجود میاد . یه دفعه وسط کار با اینترنت اگه تلفن زنگ بخوره ، اینترنت قطع میشه و یا موقعی که به اینترنت وصل هستین ، حین مکالمه صدای هوم و یا نویز میشنوید . به همین دلیل اسپلیتر در مواقعی استفاده میشه که اولا این اتفاقات واستون بیفته ، ثانیا خط تلفن و سرویس ADSL تون هر دو روی یک خط باشه . در مواقعی که شما یک خط تلفن رو مخصوص سرویس ADSL می گیرید و قصد مکالمه تلفنی ندارید ، مشکلی پیش نمیاد . اسپلیتر جز وسایل الکترونیکی Passive یا غیر فعال به شمار میره ، یعنی برای کار احتیاج به برق نداره .

اسپلیتر Splitter چیست ؟

------------------------------------------------------------------------
اسپلیتر معمولا روی مودم های TP-Link هست .
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 155 نظرات: 0
مختصری از طرز کار پورت HDMI
ببینید ، پورت HDMI برای ارتباط صوتی و تصویری بین دو دستگاه مجهز به این پورت با استفاده یه کابل به جای چند کابله .
این پورت دو طرفه نیست ، یعنی اینجوری طراحی نمی کنن .
یه جایی پورت HDMI به صورت ورودی یا Input طراحی میشه و در دستگاه دیگه به صورت خروجی یا Output .

همیشه برای انتقال تصویر یا صدا از یک دستگاه به دستگاه دیگه ، باید از دستگاهی که خروجی داره به دستگاهی که ورودی داره سیم کشی کنیم .
در مورد پورت HDMI هم این مسئله صادقه . یعنی شما باید ببینید دستگاهی که در اختیار دارید ورودیه یا خروجی ! .

پورت HDMI در هر دستگاهی شبیه به دستگاه های دیگه هست با این تفاوت که در دستگاه هایی که قراره تصویر بفرستن ،
چیپ فرستنده تصویر و در دستگاهی که قراره تصویر بگیرن یا نشون بدن چیپ گیرنده تصویر طراحی میشه . به شکل زیر 30 ثانیه نگاه کنید .

پورت HDMI به عنوان خروجی
در دستگاه هایی که قراره تصویر رو خارج کنن ، سیگنال های صوت و تصویر به چیپ HDMI Transmitter ارسال میشن و از انجا و از طریق خود پورت HDMI و کابل HDMI به دستگاه
دیگه منتقل میشه برای مثال ، گوشی موبایل و لپ تاپ و تبلت و پخش کننده های بلوری و DVD و گیرنده های دیجیتال همگی پورت HDMI خروجی دارن
یعنی این دستگاه ها نمی تونن تصویر دستگاه دیگه ای رو روی نمایشگر خودشون از طریق کابل HDMI نشون بدن .
شما می تونید تصویر لپ تاپ رو روی تلویزیون از طریق کابل HDMI ببینید اما تصویر تلویزیون رو نمی تونید از همین طریق روی لپ تاپ ببینید .

معمولا تلویزیون ها به عنوان ورودی HDMI در نظر گرفته میشن . شما تقریبا می تونید تصویر هر دستگاهی که پورت HDMI خروجی داره
رو روی تلویزیون ببینید حالا چه تبلت ، چه گوشی چه لپ تاپ و …

کنار پورت HDMI ورودی معمولا عبارت HDMI Input و یا HDMI IN رو می زنن .
پس از این به بعد دیگه می دونید که همیشه نمی تونید تصویر هر چیزی رو روی هر چیز دیگه دید صرفا چون پورت HDMI دارن ! باید ورودی و خروجی رعایت بشه .
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 128 نظرات: 0
دگردیسی پلتفرم X79
بیش از یک سال پیش شرکت اینتل پلتفورم X79 Express را بر پایه سوکت LGA2011، مخصوص سیستم های workstation تولید و به بازار عرضه کرد.
شرکت های سازنده مادربرد نیز مبتنی بر این چیپ ست تعدادی محصول را طراحی کردند. اما این طراحی اینتل کمی اشکال داشت
و چیپ ست X79 Express از درگاه SAS پشتیبانی نمی کرد.

به گزارش پایگاه خبری فناوری اطلاعات برسام، به همین دلیل برخی از بزرگترین شرکت های تولید کننده مادربرد به این فکر افتادند که به طریقی این
کمبود را جبران کنند، چراکه وجود این ویژگی در یک سیستم قدرتمند workstation جزو ملزومات بود. در این بین شرکت گیگابایت یکی از بهترین و
منطقی ترین راه ها را برگزید و به جای چیپ ست X79، از چیپ ست C606 Express اینتل استفاده کرد که از نظر کیفیت و کارایی در سطح بالاتری
بوده، و همچنین کمبودهای X79 را نیز نداشت. محصول نهایی که گیگابایت چندی پیش بر اساس این چیپ ست روانه بازار کرد
GA-X79S-UP5 WiFi نام دارد که یک مادربرد تمام عیار بوده و بر اساس جدیدترین و پیشرفته ترین فناوری ها تولید و طراحی شده است.

چیپ ست C606 Express اینتل با فناوری ۶۵ نانومتری و بر اساس همان پیکره بندی LGA2011 طراحی شده و علاوه بر پردازنده های Core i7،
از پردازنده های Xeon E5 نیز پشتیبانی می کند. این پردازنده مجهز به هشت هسته بوده و به صورت مجازی کارایی تا ۱۶ هسته فعال را ارائه می هد. مادربرد X79S-UP5 WiFi گیگابایت نیز به واسطه پشتیبانی کامل از این پردازنده ها قابلیت ارائه کارایی پردازشی با توان ۲۰ مگابایت کش و سرعت ۳٫۱
گیگاهرتز را دارد. این مادربرد مخصوص سیستم های workstation و با پردازش های محاسباتی و گرافیکی بسیار سنگین طراحی شده است و به همین دلیل از هر نظر در بالاترین سطح ممکن قرار دارد. به این ترتیب که جهت تامین پتانسیل پردازش گرافیکی بالا، چهار شکاف PCI Express x16 بر
روی مادربرد تعبیه شده که می توان تا چهار کارت گرافیک را به صورت همزمان بر روی سیستم قرار داده و آنها را با اتصال سه مسیره SLI یا
CrossfireX به یکدیگر متصل کرد. به این ترتیب نه تنها دیگر نگرانی از بابت توان گرافیکی سیستم برای کاربر باقی نمی ماند،
بلکه می توان چندین خروجی تصویر همزمان را در اختیار داشت.

از لحاظ حافظه رم نیز X79S-UP5 WiFi بسیار قدرتمند بوده و با هشت شکاف رم تجهیز شده است. نکته قابل توجه این است
که این مادربرد می تواند از حافظه های DDR3 به صورت چهار کاناله پشتیبانی، و کارایی کلی آنها را تا اندازه قابل توجهی افزایش داده و پهنای باند
خیره کننده ای را برای انتقال اطلاعات در هر ثانیه در اختیار کاربر قرار دهد. علاوه بر این، به واسطه پشتیبانی از فناوری ECC از بروز مشکلاتی مثل
خطای رم جلوگیری به عمل آمده و ثبات بسیار بالایی در کارایی رم به وجود خواهد آمد. چنین مادربردی به طور کلی در حین کار به پایداری قابل توجهی
نیاز داشته و عمل توان رسانی به قطعات پر مصرف آن باید به صورت یکدست و بدون وقفه انجام گیرد. برای دسترسی به این هدف مهم،
شرکت گیگابایت در ساخت پیکره اصلی مادربرد از فناوری انحصاری و پیشرفته Ultra Durable 5 بهره برده که شامل استفاده از ICهای
IR3550 PowIRstage، چوک های با هسته فریت با قابلیت عبور جریان تا ۶۰ آمپر و لایه PCB با دو برابر مس بیشتر می شود.

به این ترتیب پایداری سیستم بالا رفته، حرارت ایجاد شده در نقاط حساس و مهم مادربرد کاهش یافته و طول عمر مادربرد و باقی قطعات نیز افزایش
پیدا خواهد کرد. طبیعتاً هیچ کاربری دوست ندارد مادربرد و دیگر قطعات گران قیمتش به زودی از بین رفته و کارایی خود را از دست بدهند.
همچنین وجود دو بایوس فیزیکی بر روی این مادربرد به سادگی از نابودی اطلاعات ذخیره شده توسط کاربر جلوگیری کرده و سطح امنیت نرم افزاری
را نیز بالا می برد. این نکته برای کاربران حرفه ای مثل اورکلاکرها بسیار مهم است.
همچنین به واسطه نرم افزارهای ۳D Power و ۳D BIOS کنترل اعداد و ارقام بایوس بسیار کامل و ساده می باشد.

مادربرد X79S-UP5 WiFi مجهز به مجموعه کاملی از ورودی ها و خروجی ها می باشد که از طریق آنها می توان تعداد زیادی ابزار، از جمله ابزارهای
انتقال داده، شبکه، صوتی، یا جانبی با هر نوع رابط را به سیستم متصل کرده و از آنها استفاده کرد، که از جمله مهمترین آنها برای چنین سیستمی
می توان به SATA 6Gb/s و SAS 3Gb/s و USB 3.0 اشاره کرد. به علاوه یک کارت توسعه اتصال بی سیم نیز در بسته بندی این محصول وجود دارد
که با نصب آن بر روی مادربرد می توان به اتصالات بی سیم WiFi IEEE 802.11 a/b/g/n و بلوتوث ۴٫۰ دست پیدا کرده
و این سیستم Workstation را به یک پایگاه یا سرور قدرتمند نیز تبدیل کرد.

در یک نگاه کلی مادربرد X79S-UP5 WiFi از همه نظر یک محصول کامل و قدرتمند مخصوص رایانه های Workstation با بارگزاری های فوق سنگین بوده
و پاسخگوی تمامی نیازهای این دسته از کاربران حرفه ای می باشد. لازم به ذکر است
که این مادربرد در حال حاضر با گارانتی آواژنگ در بازارهای کشور نیز موجود می باشد.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 133 نظرات: 0
اگر به سال‌های اول دهه‌ی 90 برگردیم و اوضاع پردازنده‌ها و کارت گرافیک‌های آن‌ زمان را بررسی کنیم، در اولین نگاه متوجه پیشرفت بسیار زیادی که
در این 20 سال صورت گرفته می‌شویم. در آن سال‌ها، سازندگان بازی با معرفی عناوین 3 بعدی با گرافیک بسیار پایین، سر و صدای زیادی راه
می‌انداختند و بازی‌خورها با تمام وجود از دیدن این بازی‌ها، لذت می‌بردند. چیزی به نام کارت ویدیوی 3 بعدی کاملاً تازگی داشت و افراد کمی شانس
استفاده از آن را داشتند. در آن زمان محصولات رده اول بازار هم بسیار ساده و ابتدایی بودند و فاصله‌‌ی زیادی با آنچه امروز به عنوان کارت گرافیک
می‌شناسیم، داشتند. در این مقاله نگاهی اجمالی به 10 کارت گرافیک مهم و تأثیرگذار در دنیای PC خواهیم داشت. با ما باشید تا ببینیم چطور شد
که کارت گرافیک‌ها تا این اندازه قدرتمند شده‌اند.
در اواسط دهه‌ی 90 دنیای بازی‌های 3 بعدی دچار تغییر شد و سازندگان سخت‌افزار برای رونمایی از محصولی برتر وارد رقابت شدند.
اما کمی به عقب برگردیم و همه چیز را از ابتدا بررسی کنیم. قبل از دوره‌ای که بازی‌های3 بعدی و در واقع عموم کاربران به سمت استفاده از چیزی
به نام کارت گرافیک حرکت کنند. بنابراین از سال 1981 شروع می‌کنیم.

Monochrome Display Adapter محصولی از IBM در سال 1981
این آداپتور به معنای واقعی کلمه، یک کارت گرافیک نیست چرا که قادر به ایجاد گرافیک واقعی نمی‌باشد. وظیفه‌ی این قطعه‌ی سخت‌افزاری این بوده
که ویدیو را نمایش دهد و در واقع 80 ستون 25 خطی از حروف و نشانه‌ها را نمایش می‌داد. بنابراین MDA اولین محصولی است که ساده‌ترین نیاز ما به
کارت‌های ویدیویی را رفع می‌کرد. در سال‌های بعد همین محصول ساده و ابتدایی، به عنوان استانداردی در پی‌سی‌ها معروف شد
و جای خود را محکم کرد.

iSBX 275، بردی شامل چند ماژول برای کنترل گرافیک ویدیویی

در سال 1983 کمپانی معروف اینتل در تولد 7 سالگی خود از محصولی به نام iSBX 275 پرده برداشت. در این سال‌ها گرافیک رایانه‌ای و اولین بازی‌ها
که بسیار ساده‌تر از بازی‌های Coleco و Mattel بودند، تدریجاً رونمایی می‌شدند. البته نه برای همه‌ی افراد بلکه برای موسسات بزرگ تجاری، سازمان‌های نظامی و سایر صنایع که توانایی تأمین هزینه‌ی سنگین تجهیزات لازم را داشتند.
برد چند ماژولی اینتل یک محصول نسبتاً انقلابی بود چرا که می‌توانست 8 رنگ جداگانه را با رزولوشن 256 در 256 نمایش دهد.

VGA Wonder محصولی از ATI در سال 1988
پیشرفت‌ها در نیمه‌ی دوم دهه‌ی 80 ادامه پیدا کرد و کارت گرافیک‌ها کامل‌تر شدند. کمپانی‌های بزرگی در این عرصه فعالیت می‌کردند
اما ATI به خاطر تلاش بی‌وقفه و محصولات جدیدی که مداوماً رونمایی می‌کرد، پیشتاز این پیشرفت‌ها بود. ATI در سال 1985 در ایالت آنتریوی کانادا
شروع به کار کرد. این کمپانی در ابتدای کار با انواع محصولاتی که در توانش بود، وارد رقابت شد، از جمله این محصولات می‌توان به دو کارت گرافیک
واندر و ماخ که انواع مختلفی داشتند اشاره نمود. بعد از چند سال بالاخره ATI در صنعت تجهیزات رایانه‌ای به عنوان نامی شناخته شده
و معروف مطرح شد.

کارت گرافیک 16 بیتی Wonder یک کارت گرافیک کاملاً 2 بعدی و دارای پورت موس است. این محصول گاهاً به همراه یک موس عرضه می‌شد
و مؤید این مطلب است که ATI در اولین سال‌های شکل‌گیری پی‌سی و مخصوصاً کارت گرافیک، نقش مهمی ایفا کرده است.

3vgaVoodoo1 محصولی از 3dfx در سال 1996
با وجود اینکه امروز انواع و اقسام کنسول‌ها در کنار پی‌سی‌ها، گوشی‌ها و تبلت‌ها سعی در جذب بازی‌خورها دارند، باز هم یک یادگاری عظیم‌الجثه از
سال‌های دهه‌ی 90 برایمان باقی مانده است! منظورمان همان دستگاه‌های بازی است که با انداختن سکه فعال می‌شوند!
در سال 1996 کمپانی 3dfx در شهر سَن‌هوزِی در ایالت کالیفرنیا شروع به کار کرد و از محصولی به نام وودوو1 پرده برداشت.
این کارت گرافیک به کلی با گرافیک 2 بعدی بیگانه بود و کاربر مجبور می‌شد که یک کارت گرافیک 2 بعدی را در کنار آن مورد استفاده قرار دهد.

اولین بازی‌های شوتر اول شخص (یا First Person Shooter که به اختصار FPS گفته می‌شود) در همین زمان وارد بازار شدند که از آن جمله می‌توان به
عناوین معروفی مثل Doom، Quake و Duke Nukem 3D اشاره کرد.
در کنار این عناوین جنجالی، کارت گرافیک وودوو1 هم هواداران بسیار زیادی پیدا کرد.

اما به مشخصات سخت‌افزاری جالب این محصول توجه کنید: 4 مگابایت حافظه‌ی رم، هسته‌ای با سرعت 50 مگاهرتز و یک واسط برنامه‌نویسی (API)
خاص برای سازندگان بازی که بازی‌های جالب و جدید خود را توسط آن طراحی کنند.

Riva 128 محصولی از انویدیا در سال 1997
غول دنیای گرافیک، انویدیا اولین حضورش را در سال 1996 در تاریخچه‌ی صنعت گرافیک ثبت کرد. این کمپانی با همکاری Sega از کارت گرافیکی به نام
NV1 پرده برداشت که به جای استفاده از سطوح مثلثی از سطوح 4 ضلعی استفاده می‌کرد. NV1 دارای بخش صوتی هم بود
و تدارکاتی هم برای کنترلر سگا در آن پیش‌بینی شده بود ولیکن چندان مورد توجه سازندگان بازی قرار نگرفت.

دومین کار بزرگی که انویدیا انجام داد، رونمایی از محصولی به نام Riva 128 بود. این بار انویدیا سطوح چهار ضلعی، صدا و ارتباط با سگا را حذف کرد
اما باز هم موفقیت محصول در روزهای ابتدایی چشمگیر نبود. مدتی بعد با به روز کردن درایور، کارایی واقعی ریوا 128 مشخص شد
و در جداول بالا رفت. با وجود اینکه عملکرد آن در حد استانداردهای وودوو نبود، به عنوان یک محصول 2 و 3 بعدی خوب، مورد توجه بسیاری از افراد
قرار گرفت. از آن پس انویدیا تدریجاً وارد مسیر موفقیت شد و پیشرفت کرد.

دومین Voodoo که در سال 1998 توسط 3dfx عرضه شد
تا سال 1998 هر کمپانی‌ای که چیپ‌ست 3 بعدی تولید می‌کرد، به فکر کسب مقام نخست در بازار می‌افتاد. اما یک مشکل بزرگ پیش روی سازندگان
بود و آن اینکه عرصه‌ی رقابت چندان خلوت نبود و بزرگانی مثل 3dfx در آن حضور داشتند. 3dfx در سال 1998 کارت گرافیک قدرتمندی به نام Voodoo2
را روانه‌ی بازار کرد، محصولی که رزولوشن 1024 در 768 پیکسل را پشتیبانی می‌کرد و به این منظور بیش از 3 تراشه روی برد آن دیده می‌شد.

وودووی دوم یکی از اولین محصولاتی بود که مفهومی به نام چند کارت گرافیک موازی را به واقعیت تبدیل کرد، به این صورت که دو کارت گرافیک به
موازات هم و در یک کامپیوتر کار می‌کردند. علی‌رغم اینکه وودوو 2 به عنوان یکی از بهترین کارت گرافیک‌ها مدتی مورد توجه کاربران بود،
کمپانی سازنده‌ی آن به خاطر طراحی ضعیف و فعالیت‌های بحث‌برانگیز شرکا، با مشکلات جدی روبرو شد و نهایتاً در سال 2002 به کلی از میان رفت.

کارت گرافیک GeForce 256 نسخه‌ی DDR محصولی از انویدیا در سال 1999
با معرفی GeForce 256 فصل تازه‌ای در عرصه‌ی کارت گرافیک‌ها شروع شد. این محصول اولین شتاب‌دهنده‌ی 3 بعدی بود که از واسط نرم‌افزارنویسی
DirectX 7 پشتیبانی می‌کرد. در همین سال‌ها بود، واسط برنامه‌نویسی دایرکت‌ایکس کمپانی مایکروسافت به تدریج قوت ‌می‌گرفت.

جی‌فورس 256 اولین محصولی است که نام GPU یا پردازنده‌ی گرافیکی به آن داده شد، در واقع انویدیا بود که این عبارت را اختراع کرد
و تعریف خاصی از GPU ارایه نمود. طبق این تعریف، پردازنده‌ی تک‌تراشه‌ای که دارای تبدیل داخلی، نور پردازی، چینش مثلث‌ها و برش آن‌ها باشد
و بتواند در یک ثانیه با استفاده از موتور رندرینگ خود، حداقل 10 میلیون چند‌ضلعی را رندر کند، یک GPU است.

با استفاده از قدرت پردازنده‌ی گرافیکی، بار زیادی از دوش پردازنده‌ی اصلی یا به اختصار CPU برداشته می‌شود. تبدیل و نورپردازی شاید مهم‌ترین
نوآوری‌های این کارت گرافیک باشند اما سرعت کلاک بالا و حافظه‌ی 32 مگابایتی DDR در این محصول باعث شد که از پس انجام کارهای زیادی برآید.

GeForce 8800 GTX یک کارت گرافیک قدرتمند دیگر از انویدیا در سال 2006
اگر جی‌فورس 256 نشان داد که انویدیا قصد ماندن در دنیای کارت گرافیک‌ها را دارد، کارت گرافیک 8800 GTX به همه‌ی علاقه‌مندان اثبات کرد
که انویدیا در دنیای گرافیک هیولایی کم‌نظیر است.

جی‌فورس 8800 GTX کارت گرافیکی با 129 پردازنده‌ی جریان، 768 مگابایت حافظه‌ی رم DDR3، هسته‌ای با سرعت 575 مگاهرتز است
و سرعت رندرینگی برابر با 36.8 بیلیون پیکسل در ثانیه است. پشتیبانی از دایرکت‌ایکس 10 نیز در این محصول دیده می‌شد.
این کارت گرافیک با قدرت بسیار بالایی که داشت تا چند سال پس از عرضه، به راحتی از پس اجرای بازی‌های سنگین برمی‌آمد
و کاربران از خرید آن بسیار راضی بودند.

کارت گرافیک Radeon HD 5970 محصولی از ATI در سال 2009
تا قبل از الحاق کمپانی نام‌آشنای ATI به صاحب جدید آن یعنی AMD، یکی از بهترین کارت گرافیک‌های معرفی شده در دنیای بازی‌ها،
Radeon HD 5970 است. طراحی این کارت گرافیک به حدی استادانه بوده که حتی حالا که 4 سال از رونمایی آن گذشته، یکی از گزینه‌های خوب بازار
است، البته اگر وجود داشته باشد! حتی حالا هم برخی از منتقدین در بررسی‌های خود سراغی از این محصول می‌گیرند و از همه مهم‌تر این است
که HD 5970 برای انویدیا که تنها رقیب ای‌تی‌آی است، حکم خنجری دیجیتالی را داشت.

شاید این طرز بیان اغراق‌آمیز باشد چرا که این کارت گرافیک 2 هسته‌ای بسیار بزرگ و پرمصرف است ، ممکن است تنها هدف از عرضه‌ی چنین
هیولایی برانگیختن دوباره‌ی آتش رقابت با انویدیا بوده باشد. توجه کنید که وزن این کارت گرافیک 3.5 پوند یا حدود 900 گرم بوده
و ابعاد آن 30 در 10 در 4 سانتی‌متر می‌باشد.

انویدیا جی‌فورس تایتان، قوی‌ترین کارت گرافیک تک‌هسته‌ای جهان تا به امروز
7.1 بیلیون ترانزیستور و 6 گیگابایت حافظه‌ی GDDR5 تنها در یک کارت گرافیک، معماری‌ای که در حد سوپر کامپیوترهاست، خنک‌کاری آبی، ابعادی نسبتاً
کوچک با سر و صدایی نسبتاً کم، مصرف انرژی نسبتاً پایین طبق اظهارات بسیاری از منتقدین ، تمام این خصوصیات باعث می‌شود
که تایتان را به عنوان دهمین کارت گرافیک مهم در تاریخ پردازنده‌های گرافیکی انتخاب کنیم.

انویدیا با رونمایی از GTX 780 ملقب به Titan این طور اظهار کرده که با استفاده از قدرت بالای تایتان می‌توان سنگین‌ترین بازی‌های 3 بعدی را با فعال
کردن تکنولوژی تصویر 3 بعدی انویدیا (یا 3D Surround) و در رزولوشن بسیار بالا، اجرا کرد.
همه‌چیز خوب است تا جایی که به قیمت آن می‌رسیم، یک کارت گرافیک 1000 دلاری که هر بازی‌خوری از عهده‌ی خرید آن برنمی‌آید.
بنابراین مشخص است که چرا این غول دنیای گرافیک، مشتری زیادی ندارد.

ذکر این نکته نیز لازم است که در حال حاضر قوی‌ترین کارت گرافیک جهان ARES II محصولی از ایسوس است، اما این هیولای 1500 دلاری یک کارت
گرافیک 2 هسته‌ای است که در آن دو پردازنده‌ی گرافیکی HD 7970 اورکلاک شده‌اند تا تمام رکوردها را بشکنند. با این وجود مصرف انرژی بالا و
مشکلاتی که گاهاً به خاطر عملکرد موازی دو پردازنده و درایور نامناسب بروز می‌کند، موجب شده که تایتان را به عنوان مهم‌ترین کارت گرافیک فعلی
انتخاب کنیم.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 112 نظرات: 0
شما این جمله را بارها و بارها از پشتیبانان فنی مودم یا ISP خود شنیده اید:
«مودم (یا روتر) خود را برای ۲۰ یا ۳۰ ثانیه از برق جدا کنید و دوباره به برق بزنید.» آیا شما میدانید
چرا باید این کار را انجام دهید و اگر به جای ۳۰ ثانیه، مثلا ۱۰ یا ۴۰ ثانیه این کار را بکنید تفاوتی می کند؟

به گزارش دنیای فناوری اطلاعات ؛ بسیاری از وسایل مدرن دارای تعدادی خازن هستند. این خازن ها به عنوان ذخیره کننده های انرژی مانند باتری های کوچک عمل کرده و هنگامی که شما جریان برق را به آن متصل می کنید، پر شده و با قطع جریان برق خالی می شوند. ۱۰ ثانیه زمانی است که اکثر خازن ها خالی شده و دستگاه مربوطه از کار کردن باز می ایستد. به همین علت است که هنگامی که کامپیوتر خود را خاموش می کنید، چند ثانیه ای طول می کشد تا چیزهایی شبیه لامپ های LED بر روی مادربورد شما محو و خاموش شوند. شما می توانید بیشتر منتظر بمانید ولی ۱۰ ثانیه حداقل زمانی است که می توانید مطمئن شوید خازن ها خالی شده است.
چرا خازن ها باید خالی شوند؟

اینکه چرا خالی شدن خازن ها مهم است به چگونگی ذخیره موقت داده ها و اطلاعات در دستگاه ربط دارد. یک مودم یا روتر معمولی دو نوع حافظه دارد: حافظه غیر فرار (NVRAM) و حافظه با دستیابی تصادفی یا همان RAM، چیزی شبیه آنچه که در کامپیوتر شما وجود دارد. روتر با استفاده از کدهای ذخیره شده در حافظه NVRAM راه اندازی شده و پس از آن از حافظه RAM استفاده می کند، دقیقا مانند کامپیوتر که از RAM برای ثبت متغیرهای موقت، کدهای راه اندازی و غیره استفاده می کند. با خاموش کردن کامل دستگاه و خالی شدن کامل خازن ها، حافظه RAM کاملا پاک شده و با راه اندازی مجدد دستگاه، سیستم راه انداز دستگاه یک حافظه RAM خالی از هر گونه اطلاعات دارد. این کار باعث پاک شدن کد یا اطلاعات اشتباه و ناقص موجود در حافظه که باعث اختلال در کارکرد سیستم شده است، می شود.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 110 نظرات: 0
USB یک واژه رایج و مرسوم در فرهنگ لغات نسل امروزی است. بیشتر وسیله‌های الکترونیکی که در اطراف ما وجود دارند، اعم از کامپیوتر، لپ‌تاپ، ماوس، گوشی موبایل، پرینتر، تلویزیون و... حداقل به یک درگاه یو‌اس‌بی مجهزند. با توجه به اندازه دستگاه، یو‌اس‌بی نیز انواع و اقسام مختلفی دارد. برای مثال، اغلب گوشی‌های موبایل مجهز به mini USB هستند. در این مقاله سعی داریم به موشکافی این فناوری مشهور بپردازیم.

یو‌اس‌بی چیست؟
یو‌اس‌بی یک درگاه ارتباطی است که در اکثر لوازم الکترونیکی موجود در بازار بکار گرفته شده و برای اتصال لوازم جانبی گوناگون و یا دستگاه‌های ورودی و خروجی مانند ماوس، صفحه کلید، دیسک سخت و... مورد استفاده قرار می‌گیرد.

برای اولین بار و در دهه 1990 میلادی، یو‌اس‌بی معرفی گشت و عملیات توسعه آن آغاز شد. توسعه این فناوری به سه بخش کابل، اتصال دهنده‌ها و پروتکل‌های برقراری ارتباط برای انتقال داده تقسیم می‌شد. امروزه اغلب گوشی‌های هوشمند و کنسول‌های بازی از این فناوری برای برقراری ارتباط با کامپیوتر و یا حتی شارژ شدن استفاده می‌کنند.

اولین نسخه یو‌اس‌بی در سال 1990 میلادی معرفی شد؛ نسخه دوم این فناوری در سال 2000 و همچنین نسخه سوم آن نیز در سال 2008 به طور رسمی معرفی شدند. بنابر این نسخه‌های مختلف این فناوری عبارت‌اند از:

USB v1.0
USB v2.0
USB v3.0

بررسی USB v2.0:
این نسخه از یو‌اس‌بی در سال 2000 میلادی معرفی شد؛ اغلب سیستم‌های سخت‌افزاری موجود در جهان که قبل از سال 2011 میلادی وارد بازار شده‌اند، از این نسخه استفاده می‌کنند.
ویژگی‌های USB v2.0:

USB-2.0
نسخه دوم یو‌اس‌بی توانایی انتقال داده با سرعت حداکثر 480 مگابیت در ثانیه را داراست که در مقایسه با نسخه اول آن، بسیار سریع‌تر عمل می‌کند. در این نسخه‌ یو‌اس‌بی، تعداد چهار خط اتصال دهنده وجود دارند. دو عدد از این خطوط، برای جابجایی داده، یکی از آن‌ها به عنوان تغذیه کننده برق و دیگری به عنوان اتصال‌دهنده به زمین مورد استفاده قرار می‌گیرند. این نسخه از یو‌اس‌بی می‌تواند در آن واحد تنها به ارسال و یا دریافت داده بپردازد؛ این بدان معنی است که USB v2.0 نمی‌تواند همزمان داده را ارسال و دریافت کند. جریان برقی که از این نسخه از یو‌اس‌بی عبور می‌کند برابر با 100 میلی‌آمپر است که مقدار زیادی نیست.

بررسی USB v3.0:
این نسخه از یو‌اس‌بی، آخرین و جدیدترین نسخه ارائه شده از این فناوری می‌باشد که در سال 2008 معرفی شد و در مقایسه با نسخه‌های پیشین، برتری‌های بیشتری دارد.

ویژگی‌های USB v3.0:
نسخه سوم یو‌اس‌بی توانایی انتقال داده، با سرعت 4.5 گیگابیت در ثانیه را داراست. این مقدار، تقریبا ده برابر سرعت انتقال داده در نسخه دوم یو‌اس‌بی می‌باشد. درUSB-3.0 این نسخه، تعداد هشت اتصال دهنده وجود دارند که دو عدد از آن‌ها برای انتقال داده، دو عدد از آن‌ها برای دریافت داده و مابقی نیز به عنوان تقویت کننده سرعت انتقال داده مورد استفاده قرار می‌گیرند.

با استفاده از USB v3.0، می‌توان در آن واحد و با حداکثر سرعت اقدام به ارسال و دریافت داده نمود. همچنین در این نسخه از یو‌اس‌بی، یک تغذیه کننده برق با جریان 900 میلی‌آمپر وجود دارد که تقریبا 9 برابر بیشتر از نسخه دوم یو‌اس‌بی است و می‌توان به طور همزمان، چهار دستگاه را الکترونیکی را شارژ نمود. در USB v2.0 می‌توان تنها یک دستگاه را در یک لحظه شارژ نمود.

نسخه سوم یو‌اس‌بی ویژگی‌های کاربردی دیگری نیز دارد؛ برای مثال فرض کنیم یک دستگاه جانبی، مانند پرینتر را از طریق این درگاه به کامپیوتر خود وصل می‌کنید، چنانچه بعد از یک مدت زمان خاص، از این دستگاه استفاده نشود، ارتباط آن با کامپبوتر به صورت خودکار قطع می‌شود تا از اصراف برق جلوگیری به عمل آید.

تفاوت‌ نسخه‌های دوم و سوم یو‌اس‌بی:
- سرعت:
نسخه سوم یو‌اس‌بی می‌تواند با سرعت 4.5 گیگابیت در ثانیه اقدام به ارسال و دریافت داده کند. این مقدار، حدودا ده برابر بیشتر از سرعتی است که نسخه دوم یو‌اس‌بی می‌توانست این کار را انجام دهد.
- تعداد خطوط اتصال دهنده:

نسخه سوم یو‌اس‌بی مجهز به 8 خط اتصال دهنده است و می‌تواند به طور همزمان به ارسال و دریافت داده بپردازد. این در حالی است که نسخه دوم این فناوری از چهار خط اتصال دهنده تشکیل شده است.

- منبع تغذیه برق:
نسخه سوم یو‌اس‌بی می‌تواند جریان 900 میلی‌آمپر را از خود عبور دهد؛ این مقدار در نسخه دوم برابر با 100 میلی‌آمپر است.

- پهنای باند:
نسخه سوم یو‌اس‌بی می‌تواند به طور همزمان و با حداکثر سرعت به ارسال و دریافت داده بپردازد.
اما نسخه دوم آن در یک لحظه، فقط می‌تواند به ارسال یا دریافت داده اقدام کند.

- تفاوت‌های ظاهری:
برای تشخیص USB v3.0 و USB v2.0، تنها کافیست به رنگ درگاه مورد استفاده در آن‌ها نگاه کنید،
نسخه سوم یو‌اس‌بی به رنگ آبی و نسخه دوم آن به رنگ مشکی ساخته شده‌اند.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 142 نظرات: 0
نحوه کارکرد درایوهای جامد یا همان SSD ها با هارددیسک های مغناطیسی و مکانیکی کاملا متفاوت است.
بعضی از کارهایی که شما روی هاردیسک های مکانیکی انجام می دهید را نباید روی SSD ها انجام داد.

به گزارش دنیای فناوری اطلاعات ؛ سیستم عامل از نظر کارکرد منطقی با همان روشی که با هارد دیسک معمولی کار می کند با SSD ها نیز کار می کند.اما از نظر فیزیکی کارکرد هر یک از آنها متفاوت از هم است.اگر شما یک گیک حرفه ای باشید می دانید که بعضی از کارها که انجام آنها روی هارد دیسک توصیه می شود را نباید روی SSD ها انجام داد. در غیر این صورت با ما همراه باشید تا کارهایی را که نباید روی SSD ها انجام داد برشماریم :

۱- نباید SSD ها را یکپارچه سازی یا همان Defrag کرد :
همانطور که می دانید عمل Defrag روی یک پارتیشن باعث می شود تا تکه های داده ای مثلا از یک برنامه خاص که در سراسر سکتورهای هارد به صورت پراکنده در آمده اند از نظر منطقی به یکدیگر نزدیکتر شوند در نتیجه زمانی که شما آن برنامه را اجرا می کنید برنامه مورد نظر شما سریعتر اجرا می شود.این عمل روی هارد دیسک های مغناطیسی و مکانیکی که در واقع همان هارد دیسک های معمولی ظرفیت بالای امروزی هستند بسیار توصیه می شود اما در مورد درایوهای جامد یا SSD ها چطور؟؟

به طور کلی شما نباید SSD ها را Defrag کنید سکتورهای ذخیره سازی روی SSD ها از نقطه نظر نوشتن دارای محدودیت هستند.اغلب نوشتن کمتر روی درایوهای ارزانتر و عمل یکپارچه سازی یا defragmenting نتایجی همچون نوشتن بیشتر را در پی دارد و در نهایت همین عمل نوشتن برخلاف هارد دیسک های معمولی باعث می شود فایل ها در SSD ها پراکنده تر شوند.

حتی اگر شما SSD خود را Defrag کنید هیچ بهبودی در سرعت بارگذاری داده ها به داخل حافظه رم مشاهده نخواهید کرد.اما در هارد دیسک های معمولی عمل Defrag یک مزیت محسوب می شود.چون هارد دیسک های معمولی دارای هد می باشند و برای خواندن داده ها این هد باید به نقاط مختلفی حرکت کند در صورتی که داده ها { با کمک عمل Defrag } به یکدیگر نزدیک شوند زمان لازم برای حرکت هد کاهش می یابد در نتیجه داده ها با سرعت بیشتری به داخل حافظه رم روانه می شوند.یکی از مزیت های دیگر Defrag این است که عمر هارد دیسک شما به خاطر کاهش حرکت هد برای خواندن داده ها افزایش می یابد.

از آن طرف روی یک SSD هیچ حرکت مکانیکی وجود ندارد در حقیقت هدی وجود ندارد که حرکتی وجود داشته باشد.این درایوها به راحتی قادرند با سرعت یکسان داده ها را در هر سکتوری که باشند بخوانند.این درایوها طوری طراحی شده اند که داده ها را در سراسر هارد به صورت یکنواخت پخش کنند.

۲- عدم نیاز به بازنویسی :
فرض می کنیم شما از سیستم عاملی استفاده می کنید که تکنیک TRIM را پشتیبانی می کند مثلا می توان به Windows 7+, Mac OS X 10.6.8+ یا یک توزیع لینوکس که در طی ۴ الی ۵ سال پیش به این طرف منتشر شده اشاره کرد.شما هرگز نباید سکتورهای خالی شده از یک SSD را بازنویسی کنید چون این کار هیچ تاثیری ندارد.شاید تا اینجا متوجه منظور من نشده باشید اجازه دهید بیشتر توضیح دهم.

اکثر ما می دانیم فایل هایی که به طور عادی از یک سیستم که دارای یک هارد دیسک مکانیکی یا مغناطیسی است حذف می شوند واقعا حذف نشده اند در حقیقت این سکتورها هستند که تنها برچسب حذف شده را به خود گرفته اند و داده ها سرجای خود هستند و فقط از دید کاربر پنهان هستند.و تا زمانی که روی آدرس این داده ها در هارد دیسک چیز جدیدی قرار نگیرد یا به عبارتی Overwirte نشود این داده ها می توانند به کمک ابزارهای بازیابی فایل مانند Recova بازیابی شوند.در همین حیطه ابزارهایی هستند که می توان به کمک آنها از شر تمامی داده هایی که به ظاهر حذف شده اند به طور کامل خلاص شد از جمله این ابزارها می توان DBAN اشاره کرد.این ابزار با برنامه ریزی های انجام شده قادر است تا در آدرس های مورد نظر ما در داخل هارد دیسک اطلاعاتی واهی قرار دهد تا عملا داده های قبلی غیر قابل دستیابی باشند.

در سیستم عامل هایی که از تکنیک TRIM پشتیبانی می کنند فایل ها به یکباره حذف خواهند شد.زمانی که شما در سیستم عامل خود فایلی را حذف می کنید سیستم عامل به SSD اطلاع می دهد که فایل با تکنیک TRIM حذف شده است به این ترتیب سکتورهای مربوطه نیز به یکباره تهی می شوند در نتیجه داده های شما عملا از بین رفته و راهی برای بازگرداندن آنها وجود ندارد.تعدادی از SSD های قدیمی از TRIM پشتیبانی نمی کنند اما جدیدترها مطمئنا از این قابلیت پشتیبانی می کنند. به طور کلی می توان نتیجه گرفت که اگر SSD و سیستم عامل شما از نوع جدید و بروز باشد در صورتی که فایلی از روی SSD خود پاک کنید به هیچ وجه قابل بازیابی نخواهد بود.

۳- از ویندوز XP و ویستا استفاده نکن یا حداقل TRIM را متوقف کن :
اگر کامپیوتر شما دارای یک درایو SD {منظور همان SSD } باشد در این صورت باید از سیستم عامل های پیشرفته امروزی استفاده کنید.به این معنا که شما نباید از ویندوزهایی نظیر XP و ویستا بهره ببرید.این دو سیستم عامل از تکنیک TRIM استفاده نمی کنند و زمانی که شما یک فایل را در این دو سیستم عامل پاک می کنید سیستم عامل قادر به ارسال دستور TRIM به درایو نیست در نتیجه داده های به ظاهر پاک شده عملا روی هارد باقی می مانند.همچنین در صورتی که از این دو سیستم عامل استفاده کنید در مواقعی که نیاز هست تا عمل بازیابی فایل انجام شود سرعت بازیابی کندتر نیز هست.به طور پیشفرض تکنیک TRIM در ویندوز ۷ و دیگر سیستم عامل های پیشرفته امروزی فعال است و تنها در صورتی آنرا غیر فعال کنید که احتمال می دهید بعدا باید فایل هایی را بازیابی کنید.

۴- تمام ظرفیت درایو SSD را پر نکن :
اگر شما درایو SD خود را کامل پر کنید بعدا در موقع خواندن و نوشتن متوجه خواهید شد
که سرعت درایو آنطوری که باید باشد نیست.اجازه دهید باید ذکر یک مثال بیشتر قضیه را روشن کنیم.

زمانی که درایو SD شما مقداری حافظه خالی داشته باشد به این معناست که بلوک های خالی نیز وجود دارد وقتی که شما اقدام برای ذخیره یک فایل به نسبت حجیم روی درایو SD می کنید داده های فایل درون بلوک های خالی درایو SD قرار می گیرند.اما زمانی که درایوSD مقدار کمی حافظه خالی دارد می توان نتیجه گرفت که بلوک های پر شده بیشتری نیز داریم و هنگامی که شما اقدام به نوشتن فایل کنید سیستم مجبور است تمامی بلوک هایی که اندکی هم پر شده را درون حافظه کش بریزد و حافظه کش را با مقادیر داده جدید پر کند و سپس دوباره آنها را روی درایوSD بازنویسی کند.به عبارتی نوشتن درون بلوک های خالی خیلی سریع انجام می شود اما عمل نوشتن روی یک بلوک که حتی کمی پر شده دردسرهایی همچون خواندن بلوک پر شده ,تغییر مقادیر و نوشتن دوباره روی درایو SD را دربر خواهد داشت.حال راه حل این مشکل چیست؟

طبق بررسی های انجام شده دارندگان درایوهای SD برای داشتن سرعت و کارایی بالا باید حداقل ۲۵ درصد از حجم درایو را خالی رها کنند به هر میزان که این درصد کمتر شود شما به نسبت سرعت و کارایی کمتری را احساس خواهید کرد.

۵- نوشتن روی آنها به صورت دائم نباشد :
برای افزایش عمر درایو SD خود تا جایی که می توانید از نوشتن های متوالی جلوگیری کنید.شاید منظور دقیق را متوجه نشده باشید.اجازه دهید مثالی بزنم.بعضی از برنامه ها هستند که در حین کار وقایع و فایل های موقتی را به صورت مکرر و خودکار روی درایو SD شما ذخیره می کنند.برای جلوگیری از این امر می توانید به تنظیمات برنامه مورد نظر رفته و مکان ذخیره وقایع و فایل های موقتی را روی یک رسانه دیگر مثلا هارد دیسک مکانیکی دیگری که به سیستم متصل کردید تنظیم کنید.

۶- فایل های بزرگ را روی درایوSD خود ذخیره نکن :
چیزی که بسیار مشهود است این است که درایوهای SD کوچکتر و به نسبت ظرفیتشان گرانتر از هارد دیسک های مکانیکی هستند آنها از آن جهت ساخته شده اند که مصرف کمتر,نویز کمتر و سرعت بیشتری نسبت به هارد دیسک های معمولی داشته باشند به طور کلی فایل هایی که برای ذخیره روی درایو SD مناسب هستند عبارت اند از فایل های سیستم عامل,برنامه ها,بازی ها و دیگر فایل هایی که باید به صورت مکرر و سریع مورد دسترسی قرار گیرند.اما ذخیره کلکسیون فیلم,موسیقی,عکس روی درایو SD که حجم زیادی دارند ایده خوبی به نظر نمی رسد.چون سرعت دسترسی به این گونه از فایل ها اهمیت خاصی ندارد در صورتی که اینگونه موارد را روی درایو SD ذخیره کنید فضای ارزشمندی را از دست داده اید.بنابراین اگر فضای کافی روی درایو SD خود ندارید بهتر است این گونه فایل ها را روی هارد دیسک های مکانیکی ذخیره کنید.

در صورتی که از لپتاپ استفاده می کنید نیز می توانید با تهیه یک هارد اکسترنال این گونه فایل ها را در آن ذخیره کنید.
هنوز هم هارد دیسک های مکانیکی روشی خوب برای ذخیره فایل های بزرگ به شمار می روند.
ادامه مطلب
نویسنده: فرض اله باقرزاده بازدیدها: 124 نظرات: 0








2018

KHORSHID E SHAB