مولتي مديا !

معمولا هنگام خرید ابزارهای هوشمند، در بخش مشخصات نمایشگر با اسامی ناآشنایی نظیر QHD, WQHD, 4K و غیره روبه‌رو شده‌ایم. در این مقاله به تفاوت‌های اصلی بین این اسامی می‌پردازیم.
با وجود دستگاه‌های هوشمند بی‌شماری که در حال حاضر با اندازه‌ی نمایشگرهای مختلف و وضوح تصاویر متنوع و اسامی مخصوص برای هر کدام از آنها در بازار قابل خریداری است، تشخیص تفاوت بین آنها، به کاری پیچیده تبدیل شده است. مدل FHD و WQHD چه فرقی با یکدیگر دارند؟

مهم‌ترین مسئله‌ای که به چشم می‌آید این است که پیکسل‌های بیشتر در صفحه نمایش به معنی وضوح بیشتر و به‌نمایش درآمدن بهتر تصاویر و ویدئوها است. اما زمانی که وضوح تصاویر مختلف، بارها با این اسامی پیچیده نظیر qHD، WQHD و غیره نامیده می‌شوند، فهمیدن معنی اصلی آنها به امری دشوار تبدیل می‌شود.

ما در این مقاله، معنی این فناوری‌های نمایش تصویر ناآشنا را با عبارات ساده و قابل فهم بیان کرده‌ایم، تا اگر در ‌آینده مایل به خرید یک دستگاه جدید بودید، از اطلاعات مربوط به نمایشگر آن اطلاعات کافی داشته باشید.
HD و Full HD

از بین مشخصات فنی یک محصول، هیچ کدام به اندازه‌ی فناوری وضوح بالا یا HD، بیش از همه استفاده و اشتباه به کار نرفته است. این عبارت با هر چیزی که جزئیات یا کیفیت را نسبت به قبل افزایش داده باشد، هم‌معنی و مترادف شده است. زمانی که ما درباره‌ی وضوع تصویر نمایشگر صحبت می‌کنیم، عبارت HD یک مفهوم پایه در وضوح تصویر اصلی تلویزیون‌های HD است.

زمانی که تلویزیون HD ارائه شد، وضوح تصاویر مختلفی برای پخش تلویزیونی و نمایشگرها وجود داشت. اصلی‌ترین وضوح ۱۲۸۰ در ۷۲۰ پیکسل بود که با عبارت مخفف ۷۲۰p مشخص می‌شد. حرف کوچک p به اسکن پیشرونده یا ناهم‌آمیخته (به انگلیسی: Progressive scan) اشاره داشت که در مقابل آن اسکن درهم‌آمیخته یا ۱۰۸۰i قرار داشت، اما ما در اینجا به تفاوت این دو کاری نداریم. امروزه اکثر گوشی‌های هوشمند مقرون به صرفه از این وضوح تصویر بهره می‌برند، اما استفاده از آن در نمایشگر‌های بزرگتر چندان رایج نیست.

ادامه مطلب

شاید بعض مواقع برای شما پیش آمده باشد که هنگام دانلود یک فایل صوتی با فرمت‌های مختلف برای دانلود مواجه شده باشید و ندانید دقیقا کدام نسخه برای شما مناسب است. این مناسب بودن می‌تواند بر اساس دو معیار کیفیت و حجم فایل صوتی باشد.

شاید هم به این موضوع برخورده باشید‌‌‌ که دستگاه پخش کننده شما یک فرمت صوتی خاص را پشتیبانی نکرده است و شما مجبورید تا آن فایل را توسط نرم‌افزار‌های مخصوص به یک فرمت دیگر تبدیل کنید. اما در این برنامه‌ها با اصطلاحات مختلفی مواجه می‌شوید که حتی شاید نام‌شان برایتان آشنا نباشد.

فرمت صوتی در واقع داده‌هایی است که درون یک فایل صوتی قرار گرفته‌ است. این داده‌ها عوامل تاثیر گذار بر کیفیت و حجم فایل مورد نظر هستند.

به طور کلی تمامی فرمت‌های صوتی به سه بخش مختلف تقسیم می‌شوند:

فرمت‌های صوتی فشرده نشده

فرمت‌های صوتی فشرده شده دارای اتلاف

فرمت‌های صوتی فشرده شده بدون اتلاف

فرمت‌های صوتی فشرده نشده

این دسته از فرمت‌های صوتی بدون کوچک‌ترین عملیات فشرده سازی در اختیار کاربران قرار می‌گیرند و با نام PCM شناخته می‌شوند. از معروف‌ترین و پر کاربردترین فرمت صوتی فشرده نشده می‌توان فایل‌های WAV را نام برد. بیشترین استفاده از این نوع فایل‌ها در دیسک‌های کامپکت صوتی بوده است. دیسک‌هایی که چیزی حدود ۸۰ دقیقه ظرفیت دارند و اجازه می‌دهند تا فایل‌های صوتی با توجه به این مقدار ظرفیت بر روی آن‌ها قرار بگیرند و این موضوع به این معناست که این دیسک‌ها می‌توانند حدود ۱۹ قطعه فایل صوتی ۴ دقیقه‌‌ای را بر روی خود ذخیره کنند. از گفته‌های بالا می‌توان به حجم تقریبا زیاد این سری از فایل‌های صوتی پی برد که البته با عدم فشرده سازی این موضوع امری طبیعی است.

انواع فرمت های صوتی کدامند و تفاوتشان در چیست؟
کیفیت این فایل‌های صوتی به مراتب از تمامی فرمت‌های صوتی فشرده شده دارای اتلاف، بالاتر است و جزییات بیشتری را در اختیار کاربر قرار می‌دهند. این نوع فایل‌ها در حال حاضر طرفداران تقریبا زیادی دارند و اکثر آلبوم‌های موسیقی بر روی دیسک‌های نوری، با این فرمت صوتی عرضه می‌گردند. استفاده از این نوع‌ فایل‌ها به دلیل حجم بالا، برای کاربری در اینترنت مناسب نخواهد بود.

مورد دیگری که در کیفیت یک فایل صوتی تاثیر می‌گذارد، بیت‌ریت است. این مقدار برای فرمت‌های مختلف یک بازه مشخص دارد و هر چه مقدار این بازه بیشتر باشد، فایل صوتی مورد نظر می‌تواند کیفیت بهتری را ارایه دهد. فایل‌های WAV می‌توانند بیت‌ریتی بین ۴۰۰Kbit/s تا ۱۴۱۱Kbit/s داشته باشند.

فرمت‌های صوتی فشرده شده دارای اتلاف
تقریبا محبوب‌ترین فرمت‌های صوتی در این بخش قرار می‌گیرند. این دسته از فایل‌ها کاملا فشرده شده هستند که همین موضوع حجم‌شان را بسیار کاهش می‌دهد. اما در کنار این کاهش حجم شاهد حذف بخش‌هایی از جزییات این دسته از فایل‌های صوتی نیز هستیم که همین قضیه بر روی کیفیت خروجی تاثیر خواهد گذاشت. یکی از محبوب‌ترین فایل‌های صوتی با این فرمت، MP3 است. محبوبیت فایل‌های MP3 به دلیل ارایه کیفیت مناسب در کنار حجم کم بوده است. علاوه بر این همین کم حجم بودن‌شان، کاربری در فضای اینترنت را بسیار آسان کرده است. فایل‌های MP3 از بیت‌ریت‌ ۳۲Kbit/s تا ۳۲۰Kbit/s پشتیبانی می‌کنند. همان طور که می‌بینید میزان بیت‌ریت این فرمت صوتی در مقابل فرمت‌های صوتی فشرده نشده، بسیار ناچیز است.

یکی دیگر از فرمت‌های صوتی محبوب موجود در این بخش، M4A است که تقریبا مشابه MP3 بوده اما توانایی پشتیبانی از بیت‌ریت ۲۵۶Kbit/s به بالا را ندارد. M4A فرمت اصلی و شناخته شده آی‌تونز اپل است و تمامی آلبوم‌ها و موزیک‌های موجود در آن‌ با این فرمت در دسترس خواهند بود.

فایل‌های M4A فشرده‌تر از MP3 هستند که همین موضوع باعث کم‌تر شدن حجم کلی‌ آن در برابر MP3 شده است. البته کیفیت هر دو فرمت فوق به یک اندازه بوده و با بیت‌ریت برابر آن‌چنان تفاوتی با هم ندارند.

تقریبا می‌توان گفت تمامی پخش کننده‌های موزیک از فرمت‌‌ MP3 پشتیبانی می‌کنند. M4A هم به خوبی پشتیبانی می‌شود، اما تعدادی از پخش‌کننده‌های خانگی و خودرو با این فرمت مشکل دارند.

فرمت‌های صوتی فشرده شده بدون اتلاف
این دسته از فرمت‌ها را به کاربرانی که طرفدار دو آتیشه موزیک هستند، پیشنهاد می‌کنم. فایل‌های موجود در این دسته از فرمت‌های صوتی، فشرده شده ولی بدون افت کیفیت و حذف اطلاعات صوتی هستند. در واقع می‌توان گفت ترکیب دو بخش قبلی، این فرمت صوتی را می‌سازد. خبری از افت کیفیت MP3 و حجم بالای WAV در این سری از فایل‌ها نیست.

FLAC یکی از معروف‌ترین فرمت‌های فشرده‌ شده بدون اتلاف است. بیت‌ریت در این فایل‌ صوتی مانند WAV می‌تواند چیزی بین ۴۰۰Kbit/s تا ۱۴۱۱Kbit/s باشد. حجم هر فایل FLAC بیشتر از MP3 و کم‌تر از WAV است که البته این میزان به بیت‌ریت نیز بستگی خواهد داشت. با این وجود باز هم برای فضای اینترنتی این فرمت آن‌چنان قابل استفاده نخواهد بود.

تقریبا تمامی پخش‌کننده‌ها به جز دستگاه‌های اپل از این فرمت به راحتی پشتیبانی می‌کنند. FLAC توسط اپل موزیک شناخته نخواهد شد و برای اجرای این فایل بر روی آیفون خود می‌بایست از برنامه‌های جانبی استفاده کنید.

هنوز کاملا متوجه نشده‌اید که کدام فرمت از فایل‌های صوتی مناسب شما خواهد بود؟ بخش پایانی این مطلب را از دست ندهید.

اگر هدفون‌ گران قیمت دارید و می‌خواهید به موزیک‌هایتان همان طور که باید شنیده شوند، گوش فرا دهید به شما فایل‌های صوتی با فرمت flac را پیشنهاد می‌کنم.

اگر کیفیت و حجم مناسب را در کنار هم می‌خواهید، بهتر است از فایل‌های صوتی با فرمت mp3 استفاده کنید.

در آخر اگر محدودیت حجمی دارید و می‌خواهید فایل مورد نظرتان حجم کمتری داشته باشد از دو فرمت m4a و mp3 با بیت‌ریت کم‌تر از ۱۹۲ استفاده کنید.

عرض فیلم به میلیمتر را ، قطع یا اندازه فیلم گویند. عرض های استاندارد فیلم عبارت اند از ۸ ، ۱۶، ۳۵ ، ۶۵ و ۷۰٫
هر چه قطع و اندازه فیلم بزرگ تر باشد ، تصویر حاصل از آن روی پرده هم ، شفاف تر و واضح تر است.

فیلم هشت میلیمتری
کوچکترین قطع فیلم به عرض ۸ میلیمتر که بیشتر در تولید فیلم های آماتوری و آموزشی استفاده می شود ، زیرا هم ارزان است و هم کار با آن آسان می باشد. اما این فیلم ها تصویری کوچک با کیفیت نازل تولید می کنند و کیفیت صدا نیز در آنها ، چندان مطلوب نیست. در این نوع فیلم ها ، هر ۸۰ قاب ، در یک فوت قرار دارد.

فیلم هشت میلیمتری سوپر
این فیلم ها از سال ۱۹۶۶ جایگزین فیلم های ۸ میلیمتری معمولی شدند. در این فیلم ها ، سوراخ های حاشیه ای کوچکتر شده است و در نتیجه قاب بزرگتری در اختیار می گذارد ( این فیلم ها تا ۵۰ درصد ، فضای تصویری بیشتری نسبت به فیلم ۸ میلیمتری معمولی را ارائه می دهند ). چون سطح تصویر این فیلم ها بزرگ تر است ، وضوح تصویری آن نیز بیشتر است و کیفیت رنگ آن هم به نسبت نوع معمولی این فیلم ها ، بهتر است. در این فیلم ها ، در هر فوت ۷۲ قاب وجود دارد. گرچه این فیلم ها بیشتر توسط فیلم سازان غیر حرفه ای مورد استفاده قرار می گیرند ، اما از آنها برای تولید فیلم های آموزشی و صنعتی حرفه ای هم استفاده می شود. این فیلم ها را سوپر ۸ هم می نامند.

فیلم ۱۶ میلیمتری
این فیلم ها در سال ۱۹۲۳ به بازار آمدند و بیش از همه ، فیلم سازان آماتور را به عنوان مشتری در نظر داشتند ، زیرا هم ارزان بودند و هم کار با آنها آسان بود ، اما از طرفی ، چون امکانات قابل توجهی داشتند در فیلم سازی حرفه ای نیز مورد توجه قرار گرفتند.
از این فیلم ها در تولید فیلم های صنعتی ، دولتی و آموزشی بسیار استفاده می شد و می شود. با روی کار آمدن این فیلم ها ، دوربین های سبک ۱۶ میلیمتری به اصلی ترین وسیله تولید فیلم های خبری تلوزیونی بدل شد ، هر چند امروزه جای آنها را دوربین های سبک ویدئویی گرفته است. همچنین فیلم ۱۶ میلیمتری ، محبوب ترین فیلم برای تولید آثار مستند و تجربی بوده و هست و فیلم سازان مستقل معمولا علاقه خاصی به استفاده از آنها دارند. در حال حاضر فیلم های ۱۶ میلیمتری چنان کیفیت بالایی یافته اند که از آنها در تولید فیلم های بلند داستانی هم استفاده می کنند و سپس از آن ، نسخه ۳۵ میلیمتری تهیه می کنند ، تا این فیلم ها برای نمایش نیز ، مناسب شوند.

فیلم ۱۶ میلیمتری سوپر
این فیلم در سال ۱۹۷۱ به بازار آمد. این فیلم ها به نسبت فیلم های ۱۶ میلیمتری معمولی دارای ۴۰ درصد فضای تصویری بیشتر هستند. این فیلم ها تصویری عریض ارائه می دهند و برای بزرگ کردن به نسخه ۳۵ میلیمتری ، مناسب تر هستند.

فیلم ۳۵ میلیمتری
این قطع فیلم ، قطع استاندارد برای فیلم سازی حرفه ای است و عمده فیلم های سینمایی به صورت ۳۵ میلیمتری ساخته می شوند. این قطع فیلم دارای چهار سوراخ حاشیه در دو طرف هر قاب است و در هر فوت آن ۱۶، قاب وجود دارد. این نوع فیلم را برای اولین بار ، شرکت ادیسون و ایستمن کداک( Eastman Kodak ) در سال ۱۸۹۹ به بازار عرضه کردند ، که با توجه به رواج دستگاه های ادیسون ، به زودی به قطع استاندارد فیلم سازی بدل شد.
این قطع فیلم ، تصاویر واضح ، شفاف ، خوب و قابل قبولی برای تماشاگر ارائه می دهد. با ورود صدا به سینما در سال ۱۹۲۹ ، ابتدا لازم شد که فیلم ها قطع مربعی بگیرند تا برای لبه صدا نیز جا باشد ، اما به زودی نسبت ابعاد آن به نسبت آشناتر ۳۳/۱ به ۱ برگردانده شد.

فیلم ۶۵ میلیمتری
فیلم ۶۵ میلیمتری قابی با نسبت ابعاد ۸۵/۱ به ۱ دارد و در نتیجه عریض تر از فیلم های ۳۵ میلیمتری است. همچنین فضای تصویری این قطع فیلم ۵/۴ برابر بیشتر از فیلم های ۳۵ میلیمتری معمولی است و در نتیجه تصویری با تفکیک و کیفیت بهتر عرضه می کند ، اما هزینه گزاف و مشکلاتی که در فیلم برداری با آن وجود دارد ، سبب شده که کاربرد این نوع فیلم ها محدود باشد. لازم به ذکر است که بعد از فیلم برداری از فیلم ها با این نوع فیلم ، از آنها نسخه ۷۰ میلیمتری تهیه می شود تا جا برای لبه صدای استریو فونیک نیز وجود داشته باشد.

فیلم ۷۰ میلیمتری
این قطع فیلم ، عریض ترین فیلم در صنعت فیلم سازی تجاری استکه معمولا برای تولید نسخه های اکران فیلم های باشکوه ، حماسی و پر خرج مورد استفاده قرار می گیرد.
فیلم ۷۰ میلیمتری که عرضی دو برابر عرض فیلم ۳۵ میلیمتری دارد و نیز به خاطر پرده عریض آن به نسبت ۲/۲ به ۱ ، هنگامی که به نمایش در می آید ، تصویری با وضوح و شفافیت عالی دارد. لازم به ذکر است که در سال های اخیر ، روش بزرگ کردن تصویر فیلم ۳۵ میلیمتری به روی نسخه ۷۰ میلیمتری رواج یافته است و این تا حد زیادی از هزینه های گزاف استفاده مستقیم از فیلم ۷۰ میلیمتری و حتی ۶۵ میلیمتری می کاهد.

قبل از دانلود یک فیلم با انواع کیفیت های موجود در نت آشنا شوید تا بتوانید بهترین انتخاب را داشته باشید:
CAM:
به این فیلم ها “رو پرده ای” نیز می گویند که حتماً تا به حال به گوشتان خورده است. Cam از اول کلمه Camera گرفته شده و اشاره به این موضوع دارد که این نسخه از فیلم ها به وسیله دوربین های فیلمبرداری دیجیتال و توسط افراد در سینما ضبط شده است. گاهی از یک سه پایه برای ثابت کردن دوربین در محل استفاده می شود، ولی اکثرا استفاده از سه پایه ممکن نیست و در طول فیلم لرزش دوربین کاملا احساس می شود . حتی بعضی اوقات محل نشستن فرد فیلم بردار ثابت نیست و قسمتهایی از فیلم از زوایای دیگر فیلم برداری می گردد! این فیلم ها معمولا Crop شده اند و هنگامی که نوشته ای روی پرده نمایش داده شود ، این حالت مشخص می گردد (مثلا نیمی از نوشته دیده نمی شود) .
معمولا اولین نسخه ای که از فیلم ها در اینترنت منتشر می شوند نسخه Cam می باشند , کیفیت صدای این نسخه نسبتا پایین بوده و توسط میکروفن خود دوربین ضبط می شود .برای فیلم های کمدی و طنزگونه به هیچ وجه دیدن این نسخه توصیه نمی شود زیرا اصولاً هنگام بیان دیالوگ های خنده دار فیلم به جای شنیدن صدای فیلم صدای قه قهه تماشاگران را خواهید شنید.

کیفیت تصویر در این نسخه متوسط و رو به پایین است و احتمال دارد حین دیدن فیلم با سرهای تماشگران در پایین صفحه مواجه شوید! و یا سایه برخی تماشاگران درحال راه رفتن!

این نوع ریلیز از لحاظ کیفیت تصویر تقریبا شبیه CAM بوده ولی صدای آن از یک منبع خارجی ضبط شده است (این منبع معمولا Jack خروجی هدفون در صندلی مخصوص افراد با شنوایی ضعیف در سینماهاست). البته در بیشتر موارد عمل ضبط در یک سالن خالی سینما یا از پنجره اتاقک آپاراتچی سینما و به وسیله دوربین‌های حرفه‌ای‌تر انجام می شود و دوربین بر روی سه پایه ثابت شده است تا لرزشی در کار نباشد، در نتیجه کیفیت تصویر اندکی بهبود می‌یابد.

دقت کنید که خیلی از لینک‌هایی که در نام آنها TS دیده می‌شود، در حقیقت CAM هستند و تنها عنوانشان عوض شده است پس در صورت وجود Sample برای فیلم، قبل از دانلود کامل حتما نمونه را چک کنید.
TELECINE – TC:
یک دستگاه “تله سینه” ، از روی نوار Positive فیلم (همان نوار آپارات در سینما) یک نسخه دیجیتالی ایجاد می کند. از لحاظ تئوری کیفیت صدا و تصویر این گونه فیلم باید خوب باشد، ولی بسته به نوع دستگاه TeleCine و مهارت فردی که با دستگاه کار می کند، عموما کیفیت ها نوسان دارد. در این نوع ریلیز، نسبت طول به عرض (Aspect Ratio) کاملا صحیح است و فیلم کشیده شده یا Crop شده نیست.
این نسخه را کمتر در اینترنت مشاهده خواهید کرد. یکی از دلایل آن این است که این نسخه از طریق دستگاه های تبدیل آنالوگ به دیجیتال تهیه می شود و به دلیل گران بودن این دستگاه ها، این نسخه کمتر رواج دارد و همانطور که میبینید Releaseهای خیلی کمی از این کیفیت در سطح نت دیده می شود.
نکته
مخفف TC را نباید با TimeCode اشتباه کرد .TimeCode شمارش گر زمانی است که در گوشه بعضی فیلم ها دیده می شود .

SCREENER – SCR:
معمولا پیش از اکران عمومی فیلم ها، نسخه ای از فیلم بر روی نوار VHS، به فروشگاه های ویدیویی و یا مراکز فرهنگی جهت کارهای تبلیغاتی و یا بررسی و نقد فیلم فرستاده می شود .

نسبت ابعادی (Aspect Ratio) این فیلم ها، همواره ۴:۳ است (به صورت تمام صفحه). یکی از مشکلات این نوع ریلیز ، پیغام هشداری است که بر روی این فیلم ها درج می گردد. این پیغام بصورت یک واترمارک بوده و حاوی اطلاعات کپی رایت فیلم و پیگیری کپی برداری غیرقانونی از فیلم است. این پیغام معمولاً در فواصل زمانی مشخص و برای چند ثانیه به نمایش در می آید (در مواردی در کل زمان فیلم نیز وجود دارد) برای جلوگیری از ردگیری این پیام را کدر یا محو می کنند. بسته به کیفیت و کارآیی ابزارآلات استفاده شده برای تهیه نسخه SCR، فیلم ممکن است کیفیت خیلی خوب (کپی از نسخه Master) و یا کیفیت بسیار ضعیف داشته باشد. این فیلم ها عموما به صورت VCD یا حداکثر SVCD در آمده و روی شبکه قرار می گیرند.
DVD-Screener – DVDSCR:
این ریلیز ویژگی‌هایی شبیه Screener دارد اما نکته این است که در دو سه سال اخیر، نسخه‌های پیش‌نمایش به صورت DVD (ولی یک DVD بدون اضافات و پشت‌صحنه‌ها و…) ارایه می‌شوند. در این نوع نیز اکثرا پیغام Ticker یا همان هشداردهنده کپی‌رایت وجود دارد. DVDSCRها اکثرا به صورت SVCD یا Xvid و DivX تبدیل شده و سپس روی شبکه قرار می‌گیرند و کیفیت قابل قبولی دارند.
R5 LINE – R5:
می‌دانید که در انتشار DVDها در جهان، کل دنیا به ۹ ناحیه تقسیم‌بندی شده است. کد منطقه‌ای دی‌وی‌دی نوعی روش مدیریتی است که به توزیع کنندگان فیلم این اجازه را می‌دهد تاریخ، محتوا و قیمت هر فیلم را بر اساس منطقه مذکور پیش‌بینی و کنترل نمایند. هر منطقه شامل چند کشور مختلف می‌شود. این مناطق عبارتند از:

    کد ۰ (صفر): به شکل غیررسیمی به عنوان سراسری و جهانی معنا می‌شود؛ درحالی که به شکل رسمی معنایی ندارد.
    کد ۱: آمریکا، کانادا، برمودا، کارائیب و کلیه مناطق تحت کنترل آمریکا
    کد ۲: اروپا، خاورمیانه، ژاپن، آفریقای جنوبی، سوازیلند، لسوتو، گرینلند و مناطق تحت حاکمیت فرانسه
    کد ۳: جنوب شرقی آسیا، کره جنوبی، تایوان، ماکائو
    کد ۴: آمریکای جنوبی، آمریکای مرکزی، مکزیک، نیوزلند، استرالیا، اقیانوسیه و پاپوآ گینه نو
    کد ۵: بنگلادش، هند، نپال، افغانستان، سریلانکا، اوکراین، بلاروس، روسیه، قزاقستان، پاکستان، آفریقا (بجز: مصر، آفریقای جنوبی، سوازیلند، لسوتو) آسیای مرکزی، مغولستان، کره شمالی
    کد ۶: چین
    کد ۷: رزرو شده برای آینده
    کد ۸: مراکز بین‌المللی همچون: کشتی‌های کروز، سفینه‌ها و ایستگاه‌های فضایی
    کد ۹ – همه: شامل هر هشت کد بالا شده و امکان پخش در همه‌جا را دارد.

یک تفاوت DVDها در نواحی مختلف در Rating آنهاست، مثلا صحنه‌های دارای خشونت یا Nudity در ناحیه خاورمیانه حذف می‌گردند. تفاوت دیگر زبان فیلم و زبان زیرنویس DVD است. حال R5 مخفف Region 5 است به معنای DVDهایی که برای منطقه ۵ منتشر شده اند. در Region 5 همیشه DVDها چند هفته زودتر به بازار می‌آیند (چون در این منطقه عموما اکران سینمایی همزمان با جهان وجود ندارد). پس R5 از نظر کیفیت تصویر همانند یک DVD-Rip است، ولی چون زبان دی‌وی‌دی‌های ناحیه ۵ انگلیسی نیست، در ریلیز R5 صدای انگلیسی از یک منبع خارجی گرفته شده و روی فیلم سینک می‌گردد.
DVDRip:
یک کپی از نسخه DVD اوریجینال نهایی است که به بازار ارائه شده است. این ریلیز معمولا با اندکی فاصله از پایان اکران فیلم در سینماها، در اینترنت پخش می‌گردد. اکثر DVD-Ripها به صورت DivX یا Xvid تبدیل و ارایه می‌گردند و کیفیت عالی دارند.
TV-Rip
بیشتر این نوع از فیلم ها را در سریال ها مشاهده می کنیم. این فیلم ها از اپیزودهای مختلف سریال‌های تلویزیونی که توسط دستگاههای DVD ماهواره‌ای و یا از شبکه‌های کابلی آمریکا ضبط می‌گردند. در برخی از این نوع فیلم‌ها در انتهای هر اپیزود، مصاحبه‌ها، پشت‌صحنه‌ها و حتی مسابقات غیررسمی نیز نمایش داده می‌شود. واژه PDTV در لینک مربوط به سریال‌ها بسیار مشاهده می‌گردد. PDTVها از طریق یک کارت کپچر دیجیتال در کامپیوتر به طور مستقیم دریافت و ذخیره می‌گردند، لذا معمولا بهترین کیفیت را دارند. این ریلیز هم به صورت SVCD و هم به صورت Divx/Xvid یافت می‌شود.
WorkPrint یا WP
این نوع از نسخه ها برای افزادی مناسب هستند که کاسه صبرشان لبریز شده و بی صبرانه در انظار دیدن یک فیلم هستند، این ریلیز یک نسخه از فیلمی است که هنوز مراحل پیش تولید Post Production آن به پایان نرسیده است. در این نوع ممکن است برخی از صحنه‌ها و یا موسیقی‌ها و صداها موجود نباشند و کیفیت تصویر نیز از خیلی ضعیف تا بسیار عالی متغیر است. برخی از WPها با نسخه نهایی تفاوت های زیادی دارند.
Divx Re-Enc
این نوع فیلم ها، در واقع حاصل تبدیل VCD اریجینال فیلم، به یک فایل با حجم پایین (۱۵۰الی ۲۵۰مگابایت) از نوع Divx/Xvid هستند. عموماً، لینک های این ریلیز، در فروم ها با ظاهری شبیه Film.Name.Group.1of2 دیده می شوند. دو گروه مشهور که Divx Re-Enc را تهیه و در شبکه پخش می کنند عبارتند از SMR و TND. این ریلیز اصولا ارزش دانلود کردن ندارد، مگر اینکه شما بر داشتن فیلم، با حجم پایین، ولی با بهترین کیفیت ممکن اصرار داشته باشید.
Watermarks
بسیاری از فیلم هایی که از طریق بلاگرهای آسیای شرق و جنوب شرقی در شبکه منتشر می شوند (که به Asian Silvers یا PDVD معروفند)، در گوشه ای از تصویرشان، نام گروه مسئول در خرید و پخش غیرقانونی فیلم به صورت یک حرف یا یک عبارت درج شده است. مشهورترین این عبارت ها، Globe است که در گوشه اکثر ریلیزهای TV-Rip دیده می شود .
نسخه HDTV یا High Definition Television:
این نسخه از روی خروجی تلویزیون های کابلی یا غیر کابلی اچ دی (وضوح بالا) تهیه می شود. معمولاً لوگوی شبکه و یا اعلام برنامه ها که به صورت زیرنویسه رو روی تصویر مشاهده می کنیم. امروزه بعضی از فیلم ها و بیشتر سریال ها به این صورت منتشر می شوند. HDTV دارای کیفیت خوبیست و در خیلی از موارد از نسخه DVDRip دارای کیفیت بالاتری می باشد.
البته با توجه به اینکه این نسخه دارای لوگوی شبکه و برخی زیرنویس های تبلیغاتی هست جدای از کیفیت بالا ممکن است برای خیلی از مخاطبین دانلودی جالب نباشد.
نسخه Web-DL:
در این نسخه، فایل بدست آمده از منابع آنلاین پخش فیلم که قابلیت دانلود رو دارن مثل iTunes و Amazon و … بدون هیچ گونه انکود شدن و دخل و تصرفی دریافت می شوند. تصاویر بدون هرگونه تگ، زیرنویس و نوشته هست و کیفیت صدای بسیار خوبی رو هم داراست. تقریباً بعد از کیفیت Bluray این نسخه بهترین نسخه برای مشاهده فیلم و یا سریال هست.
نسخه BDRip یا Bluray Disk Rip :
بلوری بهترین کیفیت نهایی از یک فیلم هست که کمپانی برای شبکه خانگی منتشر کرده. نسخه BDRip نسخه ای هست که به صورت مستقیم از دیسک بلوری انکود و منتشر میشه. کیفیت تصویر و صدای این نسخه بسیار بالا هست.
نسخه ۳D
نسخه ۳D هم مخصوص تلویزیون های سه بعدی هست.
توالی کیفیت ها از پایین به بالا بصورت زیر می باشد:

CAM -> TS -> TC -> DVDScr -> R6 ->R5 -> DVDRip -> R2 -> R-> WEBRip -> HDrip -> BRrip -> BDRip -> 720p Webrip ->720p

HDrip-> 720p Web-dl ->720p Bluray -> 1080p Web-dl -> 1080p Bluray